Başımı yastığa koydum. Karabasan gibi çöktü senli anılar üstüme yine. Gün içinde biraz olsun idare edebiliyorum ama gece yalnızken senli anılar karanlığımı daha da zifirileştiriyor. Her an alıp verdiğim nefesime bile işlemişsin sanki…
WordPress.com hesabınız var mı? Hemen oturum açın.