Onsuz

Onunla tanışmadan önce gönlüm karanlıktaydı, tanıştık ruhum aydınlandı. Şimdi asıl karanlık yeni başladı. Benim karanlık sandığım günler iyi günlerimmiş meğer. İnsanın birini severken sevdiğinin yanında olmaması, yaptığı her şeyde onu düşünmesi ama yalnız olması ne kadar zor bir şeymiş. Evet nefes alıyorum yani teknik olarak yaşıyorum ama öncesini bilip bugüne razı olamıyorum. Her sabah onsuz uyanmak, gün içinde onsuz yemekler yemek, onsuz gezmek tozmak, onsuz uyumak çok zor. En kötüsüde çevremdeki istisnanız herkes zaman ver unutursun dedi fakat ayrılık sonrası geçen iki buçuk senede bende hiçbir şey değişmedi. Artık hayata karşı içimdeki umutun yerini korku almaya başladı. Daha ne kadar bu şekilde devam edebilirim bilmiyorum. İçimdeki hayatın sesi onun içindeki hayatın kulağına erişemez, ama olsun, bir zaman erişmişti. Bu yeter bana…