Ömürden ömür

Kendi adıma dünyanın en stresli 10 gününü atlattım. Biraz olsun bugün kendimi biraz nefes alabilir hissetmeye başladım. Ameliyathane kapısında beklemek sanırım insanı en yoran anlardan. Hastanız ömrüne ömür katmak için ameliyat masasında çabalarken siz de dışarda beklerken ömrünüzden ömür veriyorsunuz. Hele ki benim gibi zihni hiç durmayan ve sürekli en olumsuz senaryolar yazan biriyseniz işiniz çok daha zor. 7 saate yakın süren ameliyat boyunca kafamdan geçen düşüncelerin haddi hesabı yok. Bunlardan en katlanılmaz olanı ise bunca yıl aklımın ucuna dahi gelmemiş olan, bu dünyada tamamen yalnız kalma düşüncesi. Belki de bunca yıl bunları düşünmeme sebep olmayacak bir hayat sürmüş olmak bile bir şükür sebebi. Bu ve benzer şekilde azda olsa yapabildiğim kadar olumlamalar yaparak yükümü azaltmaya çalışıyorum. Yoksa insan bunca yükle nasıl yaşar. Kimsenin şu koca dünyada yalnız kalmadığı günler dileğimle…