Aşikar

Kalbimin olduğu yerle bedenim olduğu yer farklı olunca öğrendim ben çaresizliğin ne olduğunu. İçten içten sürekli yedi bitirdi bu çaresizlik beni. Dışarıdan belli etmemeye çalışıp sürekli güçlüymüş gibi davrandığım bu bedene biri sarılsa saatlerce ağlayacak gibiyim. Yıkık dökük. Hep hislerimin, duygularımın üstünü örtmeye çalıştım. Kendi kendimi geçiştirmeye çalıştım. Nasıl ki toprak örtülen tohum baharda aşikar olur. Benim de için içime sığmıyor, duygularımı hislerimi kontrol edemiyorum artık. Duygular aşikar ama vaziyet çaresizlik…