Fuzuli’ye sormuşlar: Sevmek mi daha güzeldir, sevilmek mi? Sevmek demiş. Çünkü sevildiğinden hiçbir zaman emin olamazsın! Bence böyle söyleyerek hata etmiş. Sevmek çok güzel ama sevilmemek ya da sevildiğinden emin olamamak tam bir bataklık. İnsanı her gün biraz daha içine çeken bir bataklık. Ben sevdim hem de çok sevdim. Şartsız, koşulsuz sadece sevdim. Sevilebilmek için elimden gelen ne varsa yaptım ama sonunda ne yaparsam yapayım yetmedi. İstemedi beni. Biraz daha tükendim. Ben hayallerimde bile bu kadar sevmedim kimseyi. Ve insan bir kere bu kadar sevince çok net görüyor bir daha kimseyi aynı şekilde sevemeyeceğini. Belki o da beni bu yüzden sevemedi. Bana bir kere dünyanın en güzel kadını kendi yazdığı dünyanın en masumane ve tatlı şiirini okumuştu. Son mısrasının son satırı şu şekildeydi: “Seni geldiğin gibi geri gönderirim”. Öyle de oldu…