Suçluyum

İşten çıktım parkıma geldim. İnsanın içini karartan bulutların seferi var göğün kararmaya başlamış maviliğinde. Yağmur ha yağdı ha yağacak. İncecik çisentiler yokluyor yüreğimi. Sağanak bile söndüremez içimdeki yangını. Hüznün bütün koşulları hazır. Açmış kollarını kocaman, beni bağrına basmaya hazırlanıyor sanki. Nedenini bilmediğim acılar akıyor damarlarımdan. Çok sevdim seni ben. Konu sen olunca yeni dillenen bir çocuk merakıyla aynı benim merakım. Ancak öldüğüm gün son bulur bu merak. Sorular sorarken sana inatçı, yalın, yerinde. O meraklı çocuk kadar suçluyum ben de…