Hayatımda duyduğum en güzel sözlerden biri şu: “İnsan birini gerçekten seviyorsa ona pamuk ipliği ile bağlanmalı. Ve kalan ömrünü pamuk ipliğinin kopmamasına adamalı” İşte bu yüzden hep ilk görüşte aşk ve benzeri her şeye hiç inanmadım. Hep sevginin emekle varolabileceğine inandım. Fakat yaşadıklarım gösterdi ki ben en yanlışa inanmışım. Acı var, mutsuzluk var, dert var ama sevgi diye mutluluk diye bir şey yok. Yaşadıklarım sese de gelmiyor söze de. Yarım kalmış her şeyin kasveti üstüme çökmüş tek çare yazıyorum bende.