Kale

Hiç size suçluluk hissettiren bir yalnızlık yaşadınız mı? Ben yaşadım ve yaşamaya devam ediyorum. Nasıl anlatılır bilmiyorum ama deneyeceğim, bugün Kale’ye gittim. İlk kez yalnız gittim. Sanki Kale’ye onsuz gitmek, onu aldatmak gibi hissettirdi. Ne işim var benim burada dedim kendi kendime. O sokaklar o mekanlar onsuz olmamalıydı sanki. Hatta yeni bir mekan ve park keşfettim. İlk önce heyecanlandım ama sonra içimden bir ses bana “ee sonra” dedi. Evet bildiğiniz suçluluk duygusu bir insanın yüzünü nasıl kızartırsa o an yüzümün öyle kızardığını hissettim. Yapmamam gereken bir şeyi yapmış ve sonra yakalanmış gibi. Kaçar gibi uzaklaştım sonra. Anı yad etmek, mutlu anları hatırlamak benim neyime… Her şeye rağmen o güzel anıları asla unutmam, unutamam çünkü geleceğim geçmişim kadar insaflı olmayabilir.

İnsan hayatta istediğini yapamıyor, en çok bağlandığı yeri terk etmesi gerekiyor; fakat anılar kalıyor ve kayıplar, aynadaki silik görüntüler gibi hep hatırlanıyor…

Vincent Van Gogh