Ufak

Ufaktı hep beklentilerim. Küçük ufak şeyler hep mutlu ederdi beni. Sonra hayat bana öyle bir öğretti ki ufacık şeylerle mutlu olanlardan ufacık şeyler esirgeniyor, dünyaları isteyip hiç yetinmeyenlerin önüne dünyalar seriliyor. Hal böyle olunca, geceleri yalnız yatınca hep onun hayaliyle örttüm üstümü. Üşümeme engel olmadı ama bir anlığına da olsa çaresizliğimi unutturdu bana. Dokunsalar ağlayacağım bir ömür boyu, tüm uzuvlarımdan çıkıyor yaşamımın acısı..