Artık dün ne haldeysem arkadaşım geldi yanıma. Nasılsın iyi misin ile başladık standart hoş beşimizi yaptık. Ne bu halin dedi. Ruh gibisin dedi. Şaşırdım. Genelde içimde yaşadıklarımı çok yansıtmadığımı düşünürüm çünkü. Neler yaşadığımı bildiği için yine onu mu düşünüyorsun dedi. Evet dedim. Sonra büyük bir merakla nasıl dedi. Bunca zaman geçmesine rağmen nasıl hala bu haldesin diye sordu. Evet bu soruya bir yanıtım yoktu. Bunun için bir uğraşım yok. Tamamen kendiliğinden olan bir şey. Engelleyemiyorum. Benimkisi hatırlamakta değil. Ayrılmamıza rağmen ben hala zihnimde yaşamaya devam ediyorum. İnsanlara anlattığımda abarttığımı düşünüyorlardı ama bir saniye bile aklımdan çıkaramıyorum ve halimi görenler sanırım bana inanıyorlar. Bazen deliren insanlar acaba böyle mi deliriyor diye düşünmeden edemiyorum. Benim sonumda mı böyle olacak? Ne yapacağımı bilmediğim bir çıkmazdayım. Artık hiç samimiyetimin olmadığı insanlardan bile psikolog ya da psikiyatra gitmem yönünde tavsiyeler almaya başladım. Gitsem ne olacak bir şey değişir mi? Hiç sanmıyorum çünkü kendimi tanıyorum. Beni konuşarak bir şeye ikna etmeleri çok zor. Bir yandan bir şeylerde yapmam lazım. Ben anlatamam ki öyle hayatımı tüm özelimi. Nasıl olacak ne yapacağım hiç bilmiyorum…